Arslan'a göre asıl mesele hasat yönteminden ziyade, arkada bırakılan tahribat ve zemin örtüsünün nasıl korunduğu.
Mantarların bitkilerden çok daha farklı bir anatomisi olduğuna dikkat çeken doğasever Kamuran Arslan, toprak yüzeyinde görünen kısmın sadece mantarın "meyvesi" olduğunu hatırlattı. Asıl canlı yapının, yani miselyum ağının toprağın, çürümüş yaprakların veya odunun altında yaşadığını belirten Arslan, "Kökü toprakta kalsın diye mantarı kesmek" şeklindeki yaygın inanışın gerçeği tam olarak yansıtmadığını, çünkü mantarların geleneksel anlamda bir kökü olmadığını ifade etti.
Tek Bir Yöntem Yok, Türe Göre Müdahale Var
Bölgede 5-6 yıldır aynı lokasyonları titizlikle gözlemleyen Arslan, her mantar türünde tek bir yöntemin işlemediğini belirtti. Kuzugöbeği (Morchella), istiridye (Pleurotus) ve ağaç üzerinde yetişen mantarları genellikle keserek topladığını söyleyen Arslan; Boletus, Lactarius ve Russula gibi türlerde ise duruma göre hem kesme hem de dikkatlice burarak yerinden çıkarma tekniklerini kullandığını aktardı.
"Toprağı ve Yaprağı Yerine Bırakıyorum"
Kendi saha deneyimlerine göre bir sonraki sezon aynı yerde mantarın yeniden çıkmasını belirleyen ana unsur, kesme veya sökme işleminden çok toprağın gördüğü muamele ve çevresel şartlar. Mantarı kopardıktan sonra oluşan boşluğun açık bırakılmaması gerektiğinin altını çizen Arslan, "Yaprağı yaprağın, toprağı toprağın üzerine getiriyorum" diyerek zemin örtüsünün eski haline en yakın şekilde bırakılmasının hayati önem taşıdığını vurguladı.
Popülasyonu Azaltan Asıl Sebepler
Doğadaki mantarların azalmasını sadece hatalı toplamaya bağlamanın eksik bir değerlendirme olacağını da sözlerine ekleyen Arslan; kuraklık, bozulan yağış rejimleri, orman kesimleri, toprağın sıkışması ve genel habitat kaybının çok daha büyük tehditler oluşturduğuna dikkat çekti. Mantar avcılarına "Kesene de saygım var, sökene de" diyerek seslenen Arslan, doğaseverlere şu kritik çağrıyı yaptı: "Mesele mantarı nasıl aldığımızdan çok, arkamızda nasıl bir doğa bıraktığımız."
Bünyamin Nami Tonka
